Režija - Branko Popović
Scenograf - Igor Vasiljev
Kostimograf - Maja Mirković
Kompozitor - Rambo Amadeus
Scenski pokret - Ivica Klemenc


Igraju

Slobodan Ljubičić - Žorž Danden
Tanja Jovanović - Anželika
Momčilo Murić - Gospodin od Sotanvila
Divna Marić - Gospođa od Sotanvila
Vahidin Prelić - Klitandar
Andrijana Simović - Klodina
Vladimir Kurćubić - Liben
Slobodan Filipović - Kolen

Inspicijentkinja - Milena Radomirović
Sufler - Milena Petrović

Tehničko vođstvo - Milena Jocić Obradov
Majstor scene - Slavoljub Vasić
Majstor svetla - Filip Marković
Ton majstor - Nikola Pejović
Vajarski Radovi - Biljana Ugren Kovačević
Slikarski radovi - Radojko Veselinović
Rekviziter - Dragan Dimitrijević, Milomir Bogdanović
Šminker/vlasuljar - Mirjana Ilić
Izrada kostima - Ostoja Milošević, Filipa Jovanović, Gordana Marković
Stolarski radovi - Tomislav Janković
Bravarski radovi - Igor Radenović
Dekorateri - Mlađen Ćitić, Duško Janković

Organizator - Ljiljana Matić
Umetnički direktor - mr Nemanja Ranković
Direktor - Zoran Stamatović

Reč reditelja:

...Molijer u ovoj farsi prikazuje sopstveni život, ali i život modernih skorojevića, podsmevajući se bolno i samoironično jednom neuspelom bračnom životu, njegovoj omiljenoj temi, baveći se fatalnom igrom Žorža Dandena i Anželike, mešajući, po kozna koji put, život i scenu, čineći ovaj komad brilijantnom kritikom pomodarstva, licemerja i bolesne težnje ka „visokim krugovima“...
Molijer je u „Žorž Dandenu“ obradio poznatu, staru narodnu temu: jedan buržuj se ženi plemkinjom koja ga prezire i vara. On tri puta pokušava da je uhvati na delu, ali ona uvek izigrava muža i svaljuje krivicu na njega... Žorž Danden, bogati seljak pokušao je iz sujete i gluposti da se približi aristokratiji i stekne plemićku titulu, oženivši se otmenom Anželikom, ćerkom prezaduženih seoskih plemića de Sotanvil. On, već na početku komada, saopštava svoju naivnost i pohlepu, tako da nam ostaje samo, da do kraja ispratimo njegov nemilosrdni pad u blato i kal. ...

Branko Popović
(Molijer ponovo među Erama, Međaj br 67/68, 2008. str. 109-117)

O reditelju:

„Žorž Danden“ je tridesetsedma režija Branka Popovića u profesionalnim teatrima, a dvadesetprva u NP Užicu. Režirao je i u Srpskom narodnom pozorištu u Novom Sadu, Zvezdara Teatru u Beogradu, NP „Toša Jovanović“ u Zrenjaninu, NP u Somboru, NP u Pirotu, NP u Tuzli, NP Leskovac... Predstave u Popovićevoj režiji prikazane su na Jugoslovenskom pozorišnom festivalu u Užicu, Svečanostima „Ljubiša Jovanović“ u Šapcu, Danima komedije u Jagodini, Pozorišnim svečanostima u Mladenovcu, Jugoslovenskom festivalu pozorišta za djecu u Kotoru, Festiću u Beogradu, Splitskom ljetu. Na susretima „Joakim Vujić“, godišnjem festivalu najboljih predstava Srbije, prikazano je sedam predstava u njegovoj režiji i osvojeno 16 nagrada, od čega sedam za „Rado ide Srbin u vojnike“, u Kruševcu 1992. godine, za istu predstavu je dobio nagrade Joakim Vujić od stručnog žirija i žirija publike. Dobitnik je i nagrade za scenografiju na Festiću u Beogradu.
Trenutno je zaposlen na Učiteljskom fakultetu u Užicu u zvanju docenta za scensku umetnost i prodekan je za nastavu.

O piscu:

Molijer (puno ime: Žan Batist Poklen, fr. Jean-Baptiste Poquelin) je čuveni francuski pisac komedija iz epohe klasicizma. Rođen je u Parizu 15. januara 1622. godine. Njegov otac je bio dvorski dekorater i imao je titulu kraljevskog sobara. Od Molijera se očekivalo mnogo, ali on nije mogao odoleti ljubavi prema književnosti i pisanju. Godine 1643. mladi Molijer počinje da nosi taj pseudonim, konačno okreće leđa karijeri dvorskog sobara i dekoratera. Posle detinjstva i mladosti provedenih u Parizu, Molijer dugo boravi u južnoj i zapadnoj Francuskoj. Tamo se razvija njegov komični genije. Povratak u Pariz 1658. je bio samo u prvi mah skroman. Već sledeće godine veliki uspeh i početak slave mu donose „Smešne precioze“, prvi značajniji komad, jer je do tada pisao samo nekoliko lakrdija bez veće važnosti. Posle ovog trijumfa počinje u stvari stvaralački period u Molijerovom životu. On sa trupom dolazi pod neposrednu zaštitu dvora i uistinu postaje kraljevski komediograf. Molijer je pisac, režiser i glumac. Ovaj veliki majstor smeha, možda najveći u čitavoj svetskoj književnosti, umirao je podsmevajući se bolesti, lekarima, ljudskog gluposti, čak i samoj smrti. Pre nego što je tog 17. februara 1673. godine, umro na sceni i zavesa se poslednji put spustila za njim, ostalo mu je još dovoljno snage, njegovog ogromnog genija da i bledilo i samrtničke grčeve svoga lica pretvori u neodoljivo smešne.