Režija - Andrea Paciotto
Dramaturgija - Susanne Winnacker
Prevod - Jovan Ćirilov

Boban Batić/Truffaldino - Slobodan Ljubičić
Dobrila Raspopović/Beatrice - Bojana Zečević
Cvetko Aretić/Florindo - Vahidin Prelić
Panta od Potrebića/Pantalone De Bisognosi - Vladimir Kurćubić
Bidera/Clarice - Divna Marić
Narcisa/Smeraldina - Tanja Jovanović
Branko/Brighella - Igor Borojević
Slavko Slavnić/Silvio - Goran Šmakić
Muzičari:
Petar živanović - violina
Sava Đurić - bas
Ivan Ranković - klarinet

SLUGA DVAJU GOSPODARA
ili komedija dvostruke igre
Savremena srpska adaptacija Goldonijevog klasičnog dela

Nesvakidašnja postavka Sluge dvaju gospodara prenosi goldonijevsku priču u današnju Srbiju,kroz prevod koji ne dotiče samo jezik, nego i geografiju i vreme, i koji ovo delo pretvara u surovu i ironičnu komediju o profitu i dvostrukoj igri. Adaptaciju su, u šest ruku, realizovali reditelj Andrea Paciotto, Susanne Winnacker i Jovan Ćirilov, koji je i uradio prevod na srpski jezik. Ishod je aktuelna, savremena priča u kojoj se balkanski duh i oštra srpska ironija spajaju sa goldonijevskom ljupkošću i humorom, u zabavnoj i surovoj igri. Scenska postavka realizovana je kroz dinamično preplitanje radnji, slika, žive muzike, ambijentalnog elektronskog zvuka i filmskih (video) sekvenci. Ovi elementi povezuju različite elemente priče, kao pri nekoj rekonstrukciji u policijskoj istrazi, otkrivaju tragove neophodne za razumevanje mračnih tačaka priče, naročito one vezane za ubistvo Zeke Raspopovića (Federico Rasponi) i odnose među likovima umešanim u taj zločin. Goldonijev Sluga počinje upravo tim ubistvom. Ali iako sam autor ne produbljuje previše priču o ubistvu i radije se koncentriše na lik sluge, ubistvo je, zapravo, centralni događaj iz koga proizilazi čitav niz situacija, sve peripetije i zamene likova koje čine bogatstvo ovog pozorišnog komada. Komedija se tako boji tamnim tonovima, koji ističu kontraste, zbrku i dvosmislenost situacija i likova.

TRAŽI SE SRPSKI ARLEKIN
Andrea Paciotto

Goldonijeva ironična oštrina i za balkansku kulturu tipičan zajedljivi sarkazam, spojeni u savremenom čitanju koje otkriva privlačnost jedne sirove, oštre estetike, čine eksplozivnu i dinamičnu, zabavnu, ali i surovu celinu. Venecija postaje svojevrsna slobodna zona, pogranični grad. Sluga nije žrtva staleškog sistema, nego jadničak bez posla, bez igde ičega, koji nastoji da iskoristi svaku moguću priliku.
Dok smo pokušavali da Goldonijev tekst prilagodimo našim savremenim potrebama, element dvostruke igre izbio je nesavladivom snagom, transformišući priču u gorku i ironičnu metaforu ne samo naše nedavne istorije, nego i današnjice. Dvostruka igra nije samo igra međunarodnih špijuna, političara, diplomata i ratnih huškača. Književnost, film i istorija vrve od takvih likova. Ma svi mi igramo dvostrruke igre! Svi služimo više od jednog gospodara. Ne samo sluga Arlekin, koji se u našoj adaptaciji zove Boban i taksista je, nego se svi likovi ove priče ponašaju dvosmisleno imajući na umu i neki drugi cilj. Sukob nastaje kad se postavi pitanje: da li da idem za materijalnim i ekonomskim interesima ili da sledim ono što mi je u srcu? Goldonije tekst nas drži strukturom svoje radnje i karakteristikama svojih likova, ali nam istovremeno dopušta slobodu da prođemo kroz njega, da ga preobrazimo, da učinimo da postane naš savremenik. Pratimo ga ako mapu. Pritom pravimo jednu geografsku i vremensku transpoziciju, što nam omogućava da razmišljamo o današnjem vremenu, iznoseći na pozornicu teme i estetiku koje nešto znače nama, danas. A upravo igra suprotnosti koja želi da se istakne, dovodi priču do krajnjih konsekvenci. Iz toga proizilazi opora parabola, puna ironije. U osnovi predstave i dalje ostaju struktura originalnog teksta i odnosi između likova i situacija, koji postepeno proizvode niz apsurdnih i zabavnih nesporazuma, sa zamenama likova i uloga. Zabavni su jer su okrutni, apsurdni jer su pogubni, događaji postaju izraz jednog društva punog protivrečnosti.

GOSPODAR DVOSTRUKIH IGARA
Suzan Vinaker

Život italijanskog dramskog pisca Karla Godonija protezao se gotovo kroz čitavi osamnaesti vek, period u kome je stil tradicionalne Komedije del arte počeo da se gasi, a „pisana“ drama, onakva kakvom je danas shvatamo, bila tek u začetku. Goldoni je vešto prilagodio uzor Komedije del arte svojim smešnim i intrigantnim zapletima, a najpoznatiji od njegovih komada je Sluga dvaju gospodara.
Goldoni nije samo majstor zabave, nego i majstor dvostrukih igara. Kada se njegov najpoznatiji komad sagleda iz perspektive savremene političke situacije i svakodnevnog života danas, više nije onako smešan, nego zastrašujuće istinit. Dvostruke igre su svuda oko nas, ne samo na velikom ekranu globalne politike već i u načinu na koji ljudi gube smisao za život i čežnju, podređujući i samu ljubav prostom preživljavanju. Bar se tako čini. Dobro poznat Goldonijev komad pomogao je ovoj adaptaciji da skicira umetnički razvijenu, promišljenu sliku modernog društva, koristeći se starim, mudrim tragom za stvaranje nove slike koja je samo još jedna posledica nečega čega smo svi mi naravno svesni, sa čim, međutim, najčešće ne smemo da se suočimo.

DVOSTRUKA IGRA
Suzan Vinaker

Goldoni je do današnjih dana ostao neosporni gospodar istraživačkih komedija, zapleta i apsurdnih „srećnih završetaka“. Na najvišem vrhu scenske realizacije te književne baštine u italijanskom pozorištu, van svake sumnje, još uvek stoji Đorđo Streler, a rizik da će neko nadmašiti njegov umetnički uzor ravan je, takoreći, riziku od udara groma.
Mladi italijanski reditel Andrea Paciotto, zajedno sa grupom srpskih glumaca, srpskom dizajnerkom, nemačkim dramaturgom i dizajnerom zvuka, holandskim dizajnerom svetla i srpskim prevodiocem prolazi sada kroz avanturu savremene pozorišne adaptacije teksta Sluga dvaju gospodara. Sredstvo koje mu se čini prirodnim u tom procesu jeste uvođenje u pozorišnu predstavu  različitih elektronskih medija. Različiti izvori zvuka jednako doprinose spoju različitih pozorišnih logika. Lepota izvesne ekonomičnosti glume spaja se sa ekonomičnošću  zvučnih pozadina, svetlosnih pejzaža i govornog jezika stranog svima, s obzirom na učešće u produkciji najmanje četiri različite nacionalnosti, tj. na sudar nacionalnih identiteta. Rezultat ovog okupljanja je pozorišni komad koji pleni i iznenađuje, uzbudljiva saradnja umetničkih ustanova, koja prelazi granice, kao neki novi, drugačiji umetnički manifest zasnovan na uzajamnom razumevanju i istinskoj srodnosti.

MOJI SUSRETI SA GOLDONIJEM
Jovan Ćirilov

Kada sam, 1950. godine, došao u Beograd na studije, bila je sreća pronaći kartu za novo Jugoslovensko dramsko pozorište. U to vreme jedna od najomiljenijih predstava bila je Ribarske svađe Goldonija, u dalmatinskom dijalektu, ali sa imenima likova na italijanskom. Predstavu je režirao jedan od najznačajnijih jugoslovenskih reditelja, Bojan Stupica, koji je počeo da radi, još pre Drugog svetskog rata, u pozorištima na čitavoj teritoriji ondašnje Kraljevine Jugoslavije. Inscenacija je bila realizovana njegovim tipičnim koloritnim i poletnim stilom, sa mnogo gegova i preciznim osećanjem za goldonijanski stil. Posle oko 20 sezona igranja, Bojan Stupica je režirao jedan drugi Goldonijev tekst, Krčmarica, ali pod naslovom Mirandolina. Njegova supruga Mira Stupica, najbolja srpska glumica druge polovine veka, tumačila je glavnu ulogu. Mira živi još u Beogradu i tek nedavno je prestala da se pojavljuje na sceni. Još jedan značajan susret sa Goldonijem. Pre dvadeset godina sam otkrio da je prvo strano delo prevedeno na srpski jezik bio upravo jedan od manje poznatih Goldonijevih tekstova Trgovci. Tekst je preveo jedan mladi srbin, Emanuilo Janković, koji je studirao medicinu u nemačkom gradu Halle, možda po savetu velikog prosvetitelja Dositeja Obradovića. Prevod je bio štampan u Lajpcigu 1787, dve godine pre francuske revolucije, kada je Goldoni imao 80 godina. Mada je srpski jezik pretrpeo značajne promene u poslednja dva veka, jezik kojim se koristio Janković je još uvek potpuno razumljiv srpskoj savremenoj publici. Bio sam već deset godina u upravi Jugoslovenskog dramskog pozorišta, kada sam, 1994. godine, predložio reditelju i pozorišnom autoru Vidi Ognjenović da prihvati izazov postavljanja na scenu tog teksta čija tematika je postala veoma aktuelna u periodu tranzicije ka ekonomskom liberalizmu. Tako smo 17. maja 1994. godine imali apsolutno premijeru u dva veka, prvog stranog teksta prevedenog na srpski jezik u istom Jugoslovenskom dramskom pozorištu, koje danas nosi ime Bojana Stupice, najboljeg goldonijanskog reditelja iz naše zemlje.
Zahvaljujući predlogu Andree Paćota, srećem se ponovo sa Goldonijem. Ovoga puta sa Slugom dvaju gospodara. Ja sam jedan od malobrojnih srećnika koji je video tri od 17 različitih verzija ovog teksta, koje je realizovao Streler. Video sam prvu u izvođenju Pikolo Teatra u Beogradu 1955. godine, opet na sceni Jugoslovenskog dramskog pozorišta, sa legendarnim Moretijem u ulozi Arlekina. Poslednju verziju, koja još postoji u svoj svojoj raskoši, video sam posle Strelerove smrti. Drznuli smo se da prilagodimo tekst okolnostima aktuelne Srbije, koristeći jezik kojim se danas govori. Posle Strelera imamo neku vrstu slatkog stimulativnog straha, koji dolazi od osećaja odgovornosti prema Goldoniju, prema Streleru, prema Bijenalu, prema publici u Veneciji i prema našoj publici.

Andrea Paciotto
(režija i adaptacija)

Italijanski reditelj koji je svoj umetnički put gradio najvećim delom u inostranstvu. Presudan je za njegovu karijeru bio susret sa Ellen Steward, osnivačem i umetničkim direktorom njujorškog La MaMa Experimental Theatre Club-a, u kome je nekoliko godina bio stalni reditelj i sa kojim i danas sarađuje. Od 1999. počinje da radi kao nezavisni umetnik, sarađujući sa mnogim organizacijama u Evropi, Sjedinjenim Američkim Državama i Meksiku, na realizaciji baletskih i pozorišnih predstava, multimedijalnih performansa, instalacija i opera.
Posle studija u Italiji, završio je magistarske studije režije na City University u Njujorku, zatim je, pri centru DasArts Univerziteta u Amsterdamu, vodio istraživački projekat o primeni novih tehnologija u živom performansu. Realizovao je niz filmova i dokumentaraca, razvijao i realizovao obrazovne programe i raznovrsne projekte u oblasti umetnosti i kulture. Vodio je seminare i kurseve o različitim aspektima pozorišne i audiovizuelne produkcije, kako u Italiji tako i u inostranstvu.
Od 2004. Andrea Paciotto živi u Italiji i upravlja organizacijom OFFUCINA. Veza sa Srbijom načeta je 1996. godine, učešćem na festivalu BITEF u Beogradu jedne predstave realizovane sa družinom La MaMa. Iza tog prvog susreta, a naročito posle 2000. godine usledile su česte posete Srbiji koje su dovele do realizacije produkcija Bad Bugs Bite (2003) i Pilad (2006), u saradnji sa Narodnim pozorištem Užice.